Varak 155b

Her şehirde halkın sığındığı büyük bir sur vardır.

Rivayet ederler ki o adada bir ejderha türemiş, halkın davarlarını telef etmiş. Sonunda ahali aralarında anlaşıp her gün iki inek kesip derisini yüzerek önüne koyar olmuşlar. Ejderha gelir, bunları yutar, sürünün geri kalanına asla dokunmazmış.*1

İskender'in zamanı gelince varıp ona şikâyette bulundular ve dediler ki: «Bu ejderha bir müddet daha sağ kalırsa hayvanlarımız tükenecek, ardından bizi yiyecek; şehirlerimiz de harap olacak.»*1

İskender bilginlerini toplayıp istişare etti. Ortak kararla iki inek kesip derilerini yüzdüler. İçlerine zift (katran), kükürt, güherçile ve zırnık doldurdular; demir çengeller yapıp onları da yerleştirdiler. Üzerine katran döküp her zamanki yere bıraktılar.

Ejderha vakti gelince çıkageldi ve yemeği sanarak yuttu. Ondan sonra birkaç gün yemeğine gelmedi. Varıp baktılar: karışım ateş olmuş, demir çengeller karnını yarmış, ejderha telef olmuştu.*2

Hak Teâlâ hazretlerine hamdedip İskender'e haber verdiler; İskender pek sevindi.

Bundan sonra ona bol bol hediyeler getirdiler. Hepsi arasında bir de tavşan vardı: gövdesi sarı renkte, iki siyah boynuzu vardı. Hangi hayvan onu görse ürküp kaçarmış.*3

Ve işte ikisinin resmi.